Dag 22. Canfranc - Ayerbe

Vanmorgen ben ik voor dag en dauw in warme kleren uit de Pyreneeën vertrokken toen ik zag dat het droog was. En eenmaal afgedaald naar Jaca verdwenen ook de laaghangende wolken en kwam de zon tevoorschijn. Elke kilometer verder werd het ook wat warmer. Het verschil met gisteren is dat ik de rest van de reis in mijn uppie fiets omdat Erny heeft besloten naar huis te gaan. Ze had geen zin in nóg meer regen maar ik wist dat het een eindje verderop alleen maar beter zou worden. En jawel, dat was ook zo. 

Ik trap dus verder in mijn eentje, het avontuur lonkt, ik spreek perfect Spaans, dus ik red me wel. Dat kwam meteen goed van pas in Jaca waar ik heb rondgedoold om de juiste weg te vinden richting Zaragoza. Vanaf Jaca moet ik het namelijk zelf uitzoeken want de Sint-Jacobsroute die vanuit Nederland helemaal is uitgestippeld, buigt hier af naar Pamplona en ik moet de andere kant op. De route bepalen komt hier trouwens neer op 'grondig bestuderen van de landkaart' want Spanje is niet ingericht op fietsers. Fietsen op een N-weg betekent hier fietsen op de vluchtstrook met voorbijrazend verkeer en die wegen probeer ik zoveel mogelijk te vermijden. Vandaag kon ik er niet onderuit want ik moet hoe dan ook aan de andere kant van de Ebro zien te komen. 

Ik ben in het gezellige Ayerbe beland en de (bijna) 100 kilometer van vandaag gingen als een speer. Met alleen maar afdalingen gaat het hard op twee bandjes met bijna 60 kilometer per uur. Ik krijg hier respect voor wielrenners die nog harder durven.

Het is werkelijk een plezier om in Spanje te fietsen met 'nog maar' 300 kilometer tot Ladruñán.  De zon schijnt en het landschap is prachtig. Riviertjes, een stuwmeer, rotsformaties, aardige mensen die me helpen met het zoeken van de beste route en een heerlijk 'menú del día' aan het eind van de etappe van vandaag. 

Onderweg kreeg ik nog een klim in de derde categorie van 858 meter voor de kiezen maar als je de Col de Somport hebt beklommen, dan kun je de hele wereld aan 😀!